Bijna 30 jaar vakmanschap: Nico blikt terug op zijn tijd bij Multimetaal
Bijna dertig jaar werkte Nico bij Multimetaal. In die tijd maakte hij bijzondere constructies, werkte hij aan uiteenlopende technische projecten en leerde hij steeds weer iets nieuws. Maar zijn loopbaan draait om meer dan techniek alleen. Ook de collega’s, de samenwerking en de grappen op de werkvloer zijn hem bijgebleven.
Van een tip van zijn broer naar bijna dertig jaar Multimetaal
Nico kwam via zijn broer Freek bij Multimetaal terecht. Zijn broer wees hem op de mogelijkheid om er te gaan werken en moedigde hem aan om te solliciteren. Zijn advies was duidelijk: niet alleen een brief schrijven, maar gewoon bellen.
Dat telefoontje leidde tot een sollicitatiegesprek met vier man aan tafel. Nico twijfelde nog even, maar uiteindelijk zette hij de stap. Na zeventien jaar bij zijn vorige werkgever begon hij bij Multimetaal, in de oude werkplaats aan de haven. Daar werkte hij meteen aan een indrukwekkend project: een blistertank van ongeveer 110 ton.
In de jaren daarna vervulde Nico verschillende rollen. Hij werkte als fitter en af en aan ook als werkplaatschef. Toch stond hij het liefst zelf op de werkvloer. Of hij nu een pijp moest fitten of grote balken in elkaar moest zetten, het maakte hem weinig uit. Juist de afwisseling en het werken aan mooie constructies gaven hem plezier in zijn werk.
Bijzondere projecten en precisiewerk
Een project dat Nico altijd is bijgebleven, is het maken van de domes die op de zeebodem worden geplaatst. In de werkplaats maakte Multimetaal er meerdere. Het werk vroeg om precisie: buizen moesten op de juiste lengte worden gesneden, in elkaar passen en onder de juiste hoeken samenkomen.
Nico vond vooral het puzzelen mooi. Met goed meetwerk en slimme mallen konden onderdelen steeds op dezelfde manier worden gemaakt, zodat alles uiteindelijk precies paste.
Ook herinnert hij zich een constructie van maar liefst 48 meter lang, bedoeld voor een poot van een booreiland. Bij zo’n groot project was het belangrijk dat alle onderdelen goed op elkaar aansloten.
Daarnaast werkte hij aan kraanarmen, speciaal leidingwerk en constructies voor bijzondere attracties. Een paardenmolen die op Cyprus terechtkwam, leverde een mooie anekdote op. In de haven konden de collega’s de molen met de hand soepel ronddraaien. Toen ze de motor testten, bleek de constructie niet goed in het hart te draaien. Daardoor zakte de molen door zijn hoeven. Nico vertelt het nog altijd met een glimlach. Ook dat hoort bij het vak: soms moet je ontdekken wat in de praktijk wel en niet werkt.
Van constructiewerk tot afsluiters
Nico deed niet alleen ervaring op in de werkplaats. Hij werkte ook vier jaar bij TAQA, waar hij o.a. afsluiters reviseerde. Aanvankelijk was dat nieuw terrein. De eerste afsluiters moest hij zelf uit elkaar halen, terwijl hij dat nog nooit eerder had gedaan.
Toch ging hij ermee aan de slag. Ook het werken aan een veiligheidsklep was een klus waarbij hij zijn technische kennis kon inzetten. Juist het zelfstandig uitzoeken en aanpakken van zo’n klus sprak hem aan.
Toen hij ongeveer vijftig werd, kwam ook het werk offshore op zijn pad. Hoewel hij liever iedere avond thuis was, ging hij mee wanneer dat nodig was. Hij schat dat hij zo’n tien keer offshore is geweest.
De helikoptervluchten vond Nico weinig bijzonders: het was net een busrit — je zwengelt even en daarna ga je. De veiligheidstraining was een ander verhaal. Hij zag het al voor zich: met een pak vol lucht als een dobber in het water liggen, met zijn hoofd naar beneden. Daarom loog hij dat hij hoogtevrees had, zodat hij niet vanaf de rand hoefde te springen. En ja hoor, hij mocht vanaf de kant het water in.
Een bijzondere offshoreklus was de reparatie van een lekkende afsluiter bij Wintershall. Doordat de afsluiter lekte, lagen drie eilanden stil. Samen met een collega werkte Nico aan een oplossing. Ze maakten speciale platen en zorgden ervoor dat de afdichting weer goed sloot. Het probleem was verholpen en zo werden miljoenen bespaard.
De kracht van samen de klus klaren
Als Nico terugkijkt, zijn het niet alleen de projecten die hem bijblijven. Vooral de gezelligheid en saamhorigheid van de werkplaats betekenen veel voor hem. Collega’s hielpen elkaar en als een klus af moest, werd er samen overgewerkt. Soms wist hij ’s avonds niet hoe laat hij thuis zou zijn. Dan belde hij naar huis met de boodschap dat de deur niet op slot moest.
Er werd samen gegeten, de muziek ging aan en iedereen zette de schouders eronder. Dat vond Nico mooi: samen de klus klaren en op elkaar kunnen rekenen.
En er was natuurlijk ruimte voor grappen. In de winter werden er pijpen met een dikke laag sneeuw naar binnen gehaald. Voordat de pijp goed en wel binnen was, was de sneeuw alweer verdwenen. De collega’s hadden de sneeuw gebruikt voor een sneeuwballengevecht.
Ook het werktempo kon voor bijzondere momenten zorgen. Tijdens een project voor Sudan werkte Nico samen met Arnold Meerwijk. Nico fitte naar eigen zeggen ongeveer tachtig onderdelen, terwijl Arnold er zo’n zeventig laste. Ze waren zo hard aan het werk dat ze nauwelijks praatten.
Meneer Hulsenbos merkte dat op toen hij bij de werkplaats kwam kijken. Hij verbaasde zich erover dat de twee mannen niets zeiden, maar alleen maar aan het werk waren. Blijkbaar viel hun tempo wel héél erg op, want de volgende dag kregen ze een duidelijke boodschap: ze mochten best een stapje rustiger aan doen. Nico kan er nog om lachen. Het harde werken was dus niet onopgemerkt gebleven.
Natuurlijk botste het weleens. Maar volgens Nico moet je na een woordenwisseling ook weer verder kunnen. Even later loop je naar elkaar toe, maak je het goed en ga je samen aan het werk. Die houding typeert de samenwerking die hij waardeert.
Een nieuw hoofdstuk
Na bijna dertig jaar neemt Nico afscheid van Multimetaal. Als hij terugkijkt, overheerst het plezier. Hij vertelt dat hij in al die jaren misschien maar een paar dagen met tegenzin naar zijn werk is gegaan.
Nu wil hij vooral rustig aan doen, tijd besteden aan zijn hobby’s en genieten van zijn gezin en de hond. Ook wil hij het schaatsen weer oppakken. Vroeger reed hij wedstrijden en trainde hij intensief. Nu wil hij vooral weer het ijs op voor zijn eigen plezier.
Zijn advies: denk in oplossingen
Als Nico één boodschap wil meegeven aan de volgende generatie, is die helder: “Denk in oplossingen. Denk creatief.”
Volgens hem moet je niet blijven hangen in wat niet kan, maar nadenken over hoe iets wél lukt. Moeten er tien dezelfde onderdelen worden gemaakt? Bedenk dan een mal waarmee je ze nauwkeurig kunt herhalen. Kijk verder dan alleen de opdracht en durf zelf na te denken.
Dat is de instelling waarmee Nico bijna dertig jaar zijn werk heeft gedaan. Zijn loopbaan laat zien dat vakmanschap niet alleen draait om techniek, maar ook om creativiteit, samenwerking en plezier in wat je maakt.
En misschien is dat wel de mooiste les die hij achterlaat bij Multimetaal: blijf nadenken, werk samen en denk in oplossingen.